Teatr i dionizje

Sie 17, 2011

15Wzorem teatru, na którym wzorowane sa tradycyjne obecne teatry jest teatr organizowany w starożytnej Grecji. Głównymi wydarzeniami w okresie teatru sa Dionizje uważane za święta teatru. Wiosną organizowane były Dionizje wielkie, do Aten zjeżdżała się wtedy cala elita kraju. Wydarzenia organizowane były na ogromna skale głownie ze względu na fakt, iż odbywały się one na świeżym powietrzu co nie utrudniało mieszkańcom Grecji oglądania tego typu przedsięwzięć i powiększało popularność głownie ze względu na wspaniała pogodę panująca w Grecji przez cały rok. Jesienią odbywały się tak zwane Małe Dionizje, które miały miejsce na peryferiach kraju, bądź tez były organizowane w Atenach, lecz ze względu miedzy innymi na słabe warunki pogodowe były troszkę rzadziej uczęszczane niż teatry w trakcie Dionizji organizowanych wiosna. Było to także związane z obecnością mniej znanych postaci niż podczas Dionizji wiosennych co także miało z pewnością kolosalny wpływ na rozwój i organizacje oraz jej sposób w Dionizjach w oszczegolnych porach roku. Pojecie toposu jest przez wiele osób nadinterpretowane i przyjmowane na równi z archetypem. Tego typu interpretacje sa mylne, gdyż topos nie jest prawzorem postaw, lecz symbolem lub określeniem sytuacji, która po raz pierwszy pojawiła się w Biblii i nawiązują do niej rożnego rodzaju dzieła we wszystkich epokach ujawniających się po starożytności. Najsłynniejszym toposem jaki powstał kiedykolwiek jest top labiryntu. Był on używany praktycznie we wszystkich utworach starożytności i jest używany we wszelkiego rodzaju utworach także ówcześnie. Należy go interpretować jednoznacznie, jako cos związanego z zagadka, bądź tez tajemnica, która znajduje się wewnątrz labiryntu. Innymi popularnymi toposami może być topos arkadii, który jest używany w zdecydowanej większości obecnie, gdy na rynkach panuje kryzys giełdowy i brakuje wszystkim prawdziwej arkadii jaka reprezentowali ludzie żyjący w świecie starożytnym. Toposy sa zdecydowanie bardziej popularne od archetypów i nic dziwnego, ze sama nazwa tez jest o wiele łatwiejsza do zapametania. Na scenach tradycyjnego teatru nie było tak dużych możliwości wyboru tematyki spektaklu jaka jest obecnie i wystawiane były przede wszystkim tragedie. Miały one ściśle określona kompozycje, które trzymali się wszyscy aktorzy wystawiający sztuki na scenach starożytnego teatru. Istniało kilka zasad kompozycyjnych, bez których tragedia nie mogła być uważana za prawdziwa tragedie antyczna i była ignorowana przez większość ludzi, którzy chodzili w tamtych czasach na spektakle. Najsłynniejszym dzielę tejże epoki była z pewnością Antygona, dzieło niemalże idealnie, podzielone na kilka starannie dobranych części, które spełniało wszystkie wymogi do tragedii antycznej i było dzielę naprawdę wybornym. Obecnie trudno jest zauważyć tragedie, która mimo licznych chęci mogłaby dorównać tragedii antycznej w pełnym jej kształcie. Jedna z najważniejszych zasad dotyczących tragedii antycznej jest zasada trzech jedności – czasu, miejsca i akcji, która zakłada, ze akcje dzieje się w jednym okresie, dotyczy jednego wątku i dzieje się wyłącznie w jednym miejscu.

Tagi: , , , , , , , ,