Treny

Paź 23, 2011

40Urodził się w 1530 roku w Sycynie koło Radonia. Ojciec jego był sędzią w Sandomierzu, gospodarował w pięciu wsiach.. Jan mając 14 lat uczył się w Krakowie. W 1549 roku ukończył akademię. Trzy razy wyjeżdżał do Padwy, gdzie znajdował się ośrodek humanizmu. Przebywał na dworach szlacheckich Jana Tarnowskiego. W 1563 roku został sekretarzem króla Zygmunta Augusta. W 1571 roku wycofał się z życia publicznego i wyjechał do rodzimego majątku w Czarnolesie. Ożenił się z Dorotą Podlodowską. Boleśnie przeżył śmierć ukochanej córeczki Urszuli. Pisał Treny. Kochanowski w swoich utworach podkreśla nierozerwalność miedzy człowiekiem, a natura. Miedzy wartościami materialnymi, a najważniejszymi wartościami. Pisał on również fraszki. Nazywamy je lirycznym pamiętnikiem. Fraszki są odbiciem życia renesansowego. Kochanowski traktował je jako powierniki myśli. Napisał ich bardzo wiele o różnych tematykach. Tren rozpoczyna się apostrofa do mądrości, której nadawano cechy ludzkie. Podmiot liryczny ceni wartość jaka posiada mądrość. Mądrość renesansowa to cnota, największa wartość, która zapewnia wewnętrzny spokój, harmonie ducha. Mędrzec nie przejmował się szczęściem i nieszczęściem. Mądrości nie można kupić za żadne pieniądze. Mądrość odgrywała ogromną rolę w literaturze stoickiej, więc jest to jakoby zwątpienie stoickie. Autor ukazuje iż mądrość jest obojętna na zmartwienia człowieka. Kochanowski uznaje, że jego mądrość nie chroni go przed bólem, rozpacza jakiej doznaje. Mądrość to wartość obojętna wobec wszystkiego, nawet śmierci. Jest niezależną, nikomu nie pomaga, niezależnie od posiadanego majątku. Autor stwierdza, że cale Zycie chciał poznać mądrość, zdobyć pewna wiedze, a teraz gdy jest w potrzebie został odtrącony. Odrzuca te wartość, wypowiada się z ironia, sarkazmem. Załamuje się światopogląd.

Tagi: , , , , , , , ,

Podróż

Sie 18, 2011

47Chęć powrotu w dobre i godne życie, powrotu do rodzinnego kraju, by na nowo rozpocząć egzystencję.Rozpoczyna się podroż, wówczas to trwają walki ormiańskie w 1918 roku. Ormianie wspierani przez anglików mszczą się za rzeź z 1905 roku, której dokonali Tatarzy. Tatarzy poprosili o pomoc Turcję. Turcja, która wspomaga Tatarów, dokonuje rzezi Ormian. W mieście byli również Anglicy, Gruzini się wycofali, Ormianie pędzili do okopów dzieci i starców. Zdołano wystawić 30-40 tysięcy ludzi nie przygotowanych do wojny. Bohater oswaja się z przemocą raz ze śmiercią. Traci tym samym wrażliwość, jest nieszczęśliwy, samotny, głodny i obdarty. Krew płynęła ulicami, morze nie było w stanie pochować trupów, by uniknąć zarazy. Młoda Ormianka krzyczy o pomstę, a na Cezarym widok ten robi wrażenie. Walka o życie była skazaniem dla wszystkich, którzy brali udział w tych karygodnych mękach. Podczas wielkiego wylewu krwi, każdy człowiek z chwili na chwilę zapominał o współcierpieniu. Znieczulica ogarniała wówczas wszystkich ludzi. Chęć przetrwania była silniejsza od chęci niesienia pomocy. Walka o życie stała się jedynym celem człowieka. Nieustająca walka o ludzką egzystencję ukazana w powieści Stefana Żeromskiego.W II Rzeczpospolitej toczyła się walka o władzę, wtedy obserwujemy wzrost wpływów prawicy i walkę z polityka i komunizmem. Kraj jest nękany bezrobociem, strajkami, aresztowaniami. Kraj był zacofany ekonomicznie. W tym czasie ma także miejsce zamachu na prezydent. Losy bohatera powieści wpisane zostały w burzliwą historie Polski, ale poznajemy go w Baku (teren Azerbejdżanu). Wychowywany jest w Polskiej rodzinie, jego rodzice to Seweryn i Jadwiga. Ojciec jest urzędnikiem, żyje dostatnio. Seweryn Baryka jest osobą, która potrafi utrzymać ład w domu, oraz utrzymać syna. Po wyjeździe, Cezary poczuł wolność, wiedział, że matka mu na wszystko pozwoli. Nie chciał się uczyć miał wiele zachcianek, które spełniała matka. Wybuchła rewolucja i wówczas w mieście zapanował chaos. Cezary był zafascynowany nową sytuacją, popierał rewolucję. Brał udział w zebraniach. Na wieść o dekrecie, który nakazywał oddanie swojego majątku postanowił ujawnić miejsce ukrycia dorobku życia ojca. Skarby te pomagały przeżyć Cezaremu i jego matce. Ludzka egzystencja na tle licznych wojen, walk i represji ukazana w utworze Stefana Żeromskiego.Cezary został sam. Wybuchła wojna. Baku stało się wielkim cmentarzem i pogzebiskiem. Cezary trafił do wojska ormiańskiego, a po wycofaniu się wojsk powrócił do piwnicy, w której mieszkał. Po wkroczeniu wojsk tureckich do Baku, Cezary z racji swego polskiego obywatelstwa ocalał i dostał się do pracy przy grzebaniu zmarłych. Była to ciężka praca ze względu na ciągłą obserwację tysiąca trupów. Cezary zobaczył młoda Ormiankę, która była bardzo piękna. Przypatrując się dziewczynie, Cezary zaczyna słyszeć glosy. Ormianka „opowiada” Baryce o swym życiu, o tym, co było kiedyś, czego ją uczono, a nie przypuszczano ze taka rzeź może kiedykolwiek nastąpić. Ormianka przekazuje Baryce, by nigdy nie zapomniał tego, co tu widzi. Cezary pracował ciężko, nie mógł wypocząć po ciężkiej pracy. Był coraz słabszy. Cezary zauważył pewnego starca, który śpiewa ciągle tę samą piosenkę i zainteresował się nim. Piosenka ta, to wyśpiewanie jego imienia, a starzec to jego ojciec. Po spotkaniu i rozmowie, oboje postanawiają wyjechać z tego piekła do Polski.

Tagi: , , , , , , , , ,