Rafał Wojaczek

Wrz 15, 2011

24Pełne imię to Rafał Mikołaj Wojaczek. Urodził się szóstego grudnia w tysiąc dziewięćset czterdziestym piątym roku w Mikołowie. Zaliczany jest do niezbyt chlubnego wtedy, ale teraz bardzo prestiżowego grona „poetów wyklętych”. Jego ojciec pracował jako nauczyciel, a matka pracowała w wydawnictwie książkowym. Uczył się w kilku liceach, nie był łatwym młodzieńcem. Udało mu się rozpocząc studia na Uniwersytycie Jaggielońskim, ale szybko je przerwał, żeby w tysiąc dziewięćset sześćdziesiątym czwartym roku przeprowadzić się do Wrocławia. Zadebiutował jako poeta w tysiąc dziewięćset sześćdziesiątym piątym roku w pismie „Poezja”. Cztery lata później dopiero udało mu się wydać własny tomik pod tytulem „Sezon”, który został znakomicie przyjęty przez wszelkich krytyków. Podczas dorastania stopniowo oddawał się coraz bardziej depresji, która go pożerała i alkoholizmowi, który go pogrążał. Był aspołeczny, prowokował bójki i kilka razy próbował popełnić samobójstwo. W końcu przedawkował leki, pozostawiając córeczkę Dagmarę i nadzieję innych poetów, że jeszcze zaskoczy ich kolejnym tomikiem. Powstał film o życiu Wojaczka zatytułowany po prostu „Wojaczek”. Stowarzyszenie Umarłych Poetów to film w reżyserii Petera Weira. Opowiada o kilku chłopcach, którzy trafiają do bardzo elitarnego liceum, w którym panują surowe zasady, ostro przestrzegane reguły, zakazy i nakazy. Na ten rok zostaje przyjęty bardzo ekscentryczny profesor, który kiedyś także tutaj się uczył. Widać od razu, że nie pasuje do tego miejsca – jest wiecznie rozmarzony, chodzi z głową w chmurach. Wtedy też dostaje pod opiekę kilku głównych bohaterów. Zaczyna prowadzić pierwsze lekcje – od pierwszej minuty uczniowie są zszokowani jego sposobem nauczania. Jest niezwykle dowcipny i bardzo niestandardowy. Karze wydzierać z książek strony, które według jego klasyfikacji nie nadają się do materiału do szkoły. Chce nauczyć wszystkich swoich uczniów myśleć. A to bardzo nie podoba się dyrekcji szkoły. Jeden z uczniów w końcu popełnia samobójstwo, ponieważ zaszczepiona w nim dewiza ekscentrycznego nauczyciela „carpe diem” nie podoba się jego rodzicom. Nauczyciel zostaje oskarżony o spowodowanie tragedii i wyrzucony ze szkoły. Jednak życie kilku uczniów, którzy widzieli w nim kogoś więcej niż tylko wariata, na zawsze odmienia swoje życie. Wisława Szymborska uchodzi za najpopularniejszą teraz poetką. Urodziła się w tysiąc dziewięćset dwudziestym trzecim roku w Bninie i żyje do dziś, ciągle publikując, dając wzór do naśladowania. Jest aktywnym członkiem Stowarzyszenia Polskich Pisarzy, należy także do Polskiej Akademii Umiejętności oraz jest laureatką literackiej Nagrody Nobla, którą zdobyła w tysiąc dziewięćset dziewięćdziesiątym szóstym roku. Podczas II wojny światowej była aktywną uczennicą tajnych szkół, a dwa lata przed jej zakończeniem pracowała jako urzędniczka kolei. Robiła to dlatego, że Polacy bardzo często zmuszani byli do prac na terenie Trzeciej Rzeszy, a ona chciała bardzo tego uniknąć. Po wojnie postanowiła aktywnie brać udział w literackim życiu Krakowa. W tamtych czasach największym autorytetem dla niej był Czesław Miłosz. W tym samym roku dostała się na Uniwersytet Jagielloński, gdzie uczyła się polonistyki, a potem przeniosła się na socjologię. Nigdy nie udało jej się ukończyć studiów, ponieważ znajdowała się w ciężkiej sytuacji materialnej. Na temat samej Wisławy Szymborskiej powstało wiele książek. Jest dzisiaj uznawana za najciekwszego poetę żyjącego w naszych czasach. Ludzie bardzo cenią ją za tak zwane limeryki.

Tagi: , , , , , , ,