Et arceo

Paź 20, 2011

42Wiersz rozpoczyna się cytatem Horacego, twierdzącym, iż nienawidzi on ciemnego pospólstwa. Tytuł jest dokończeniem cytatu i oznacza ” i odpycham je”. Poeta w tym utworze wyraża zamęt i bezład panujące w społeczeństwie i między ludźmi. Wszędzie widzi chaos, pustkę i grozę. Potępia też rządy, papiestwo i społeczeństwo. Krytykuje wszystkie zbiorowiska ludzkie: kawiarnie, kościoły, kina, wiece, gminy i szkoły. Cały wiek jest dla Tuwima odpychający, przerażający i okrutny. Ta rzeczywistość jest przyczyną smutku poety. Przechodzi przez życie milcząc, mija obojętnie świat i utrwala go w swych utworach. Julian Tuwim wybiera samotność, nie interesuje go zycie społeczne i nie angażuje się w nie. Wiersz jest uosobieniem pesymizmu, lęku, obawy przed rzeczywistością. Tuwim stworzył go w formie dwóch strof, jednej czterowierszowej, drugiej dziewięciowersowej. Wersy są trzynastozgłoskowe. Jest to wiersz sylabiczny, z niewielką ilością rymów. Dominują w nim środki stylistyczne, a szczególnie wyliczenia i porównania. Występują również, rzadko używane przez poetę, rymy wewnątrz wyrazowe. Poeta posłużył się tu wierszem ciągłym, co podyktowane jest samym charakterem utworu. Tekst dzieli się na dwie części. Pierwszą stanowią okoliczności, w jakich może znaleźć się zwykły człowiek w razie wybuchu wojny. Druga część to bezpośredni zwrot do prostego człowieka i przeciętnego obywatela. Fragment ten możemy zaliczyć do liryki apelu, gdyż występują tu bezpośrednie zwroty w drugiej osobie liczby pojedynczej. Poeta chciał plastycznie przedstawić wizję mobilizacji, dlatego też zastosował środki stylistyczne tj.: porównania, przenośnie i epitety. W wierszu bardzo wyraźnie zaznaczona jest opozycja: prosty człowiek – możni świata. Podmiot liryczny odnosi się z sympatią do prostego człowieka, natomiast negatywnie ocenia wyżej postawione osoby. Wiersz opublikowany został w socjalistycznym piśmie i jest wyrazem pacyfistycznych przekonań poety, który przez swoje prawicowe ugrupowanie oskarżony był o anarchię i łamanie zasad walk narodowościowych. Dla Tuwima czasy wojny były walką o interesy grupy rządzącej, dlatego uważał, że poświęcenie własnej krwi za czyjąś sprawę nie ma sensu.

Tagi: , , , , , , , ,